Zienswijzen

Zienswijze nr 2: 

College B&W Den Haag

Den Haag, 5 november 2018

Betreft: zienswijze mbt kenmerk 201607090

Geacht college,

Hierbij wil ik in het kort mijn zienswijze geven op de ingediende omgevingsvergunning met kenmerk 201607090.

Ik schrijf deze brief namens een aantal buurtbewoners en belanghebbenden (kortom: betrokkenen) in de wijk. Ik zeg “in het kort” in mijn eerste zin omdat ik weinig tot niets kan zeggen over de inhoud van de ingediende omgevingsvergunning. De stukken die ter inzage liggen zijn niet te doorgronden (voor een leek en zelfs niet voor een hoger opgeleide leek). Er ontbreekt informatie en er zijn tot dusver nog vele vragen onbeantwoord (waartoe ik o.a. verwijs naar de recente communicatie met een aantal gemeentelijke diensten en personen in bijlagen 1 en 2).

Kort gezegd kan het m.i. niet zo zijn dat een dergelijke voor de gehele wijk Rustenburg-Oostbroek zeer ingrijpende en voor de verdere toekomst van het hart van deze wijk allesbepalende vergunning wordt verleend alvorens álle betrokkenen voorafgaand aan het vergunningstraject eerlijk zijn geïnformeerd en hun vragen eenduidig zijn beantwoord. Er lijkt in deze casus sprake van te zijn dat betrokkenen bewust niet c.q. niet voldoende op de hoogte worden gebracht, zowel door de projectontwikkelaar als ook door de diverse betrokken medewerkers van de gemeente Den Haag, laat staan dat in de afgelopen jaren de feedback, input en wensen van betrokkenen én de belangen (voor de toekomst) van de wijk zijn meegenomen in de nieuwbouwplannen. In plaats van het bewerkstelligen van (meer) sociale cohesie in de wijk worden er een-op-een-afspraken met particulieren en ondernemers gemaakt die vervolgens als zijnde een “doorlopen participatietraject met de buurt” worden afgedaan.

Maatschappelijke (her)bestemming

Er is niets in de plannen terug te vinden dat enigszins verband houdt met een maatschappelijke bestemming of iets dat op vergelijkbaar niveau een toegevoegde waarde heeft in de wijk. De ingediende plannen zijn uitsluitend en alleen gebaseerd op de commerciële belangen van een supermarktketen. Een dergelijk ingrijpend project zou bijvoorbeeld een oplossing kunnen bieden om de enorm grote parkeerdruk in de wijk (nb. de grootste parkeerdruk van heel Nederland) drastisch te doen verminderen of het project zou een serieuze bijdrage kunnen leveren aan het woningtekort. Echter, geen enkele parkeerplaats komt er voor de buurtbewoners en ondernemers/werkenden in de wijk bij. Met maar liefst 17 geplande (sociale) huurwoningen op een perceel van dergelijke omvang wordt aan de woningmarkt ook niet bepaald een bijdrage geleverd. (Nb. In het klooster en in de pastorie kunnen al jarenlang bijvoorbeeld tientallen studenten/statushouders worden gehuisvest, maar de ruimtes zijn al jarenlang zo goed als ongebruikt, op een enkele tijdelijke bewoner via ad hoc na.)

Door onderhandse deals met ondernemers in de wijk en rekening houdend met de parkeerbehoeften/rechten van bewoners van de appartementen blijven er ‘maar’ 50 parkeerplaatsen op voor het winkelende publiek van de XL-supermarkt, hetgeen gegarandeerd een nog grotere parkeerdruk in de wijk gaat opleveren, afgezien nog van de toekomstige extra verkeersdrukte en alle onwenselijke en gevaarlijke verkeerssituaties van dien. Ook is niet duidelijk hoe het kan dat de sociale huurwoningen niet door een Haagse corporatie beheerd gaan worden, maar door een verhuurder uit het Westland.

Ondertussen vinden dagelijks honderden (buurt)bewoners hun weg naar de Teresiakerk en wel naar de kringloopwinkel die hier al jarenlang is gehuisvest. Deze winkel voorziet klaarblijkelijk in een grote (maatschappelijke) behoefte. Mensen komen hier niet alleen om spullen te kopen, maar komen ook voor een gesprek, sommigen dagelijks, voor bezichtiging van de kerk of voor een moment van rust.

De gemeentelijke visie op (de toekomst van) de wijk Rustenburg-Oostbroek is niet vindbaar op de website van de gemeente Den Haag. Gezien het huidige (kleinere) aanbod van winkels in de Dierense- en Apeldoornselaan lijkt de aangekondigde komst van een XL-supermarkt op deze centrale locatie in de wijk deel uit te maken van een nieuwe(?) visie op de wijk. Betekent het toestaan van een dergelijk omvangrijk sloop en nieuwbouwplan binnenkort een ‘vrijbrief’ voor andere particuliere eigenaren en projectontwikkelaars om ook andere delen van de wijk te slopen, is een veelgehoorde vraag/zorg in de wijk, mede gezien de toenemende mate van (bewuste) verloedering van panden in bepaalde delen van de Apeldoornse/Dierenselaan.

Gezien de huidige bevolkingssamenstelling in de wijk (o.a. veel ‘nieuwkomers’ van Oosteuropese origine en veelal van katholieke komaf) en het gebrek aan kennis van de Nederlandse taal (en daarmee ook de gemeentelijke procedures) is het m.i. allereerst op z’n plaats om een grondig en laagdrempelig onderzoek te doen naar de behoeften van alle betrokkenen (incl. de ‘nieuwkomers’) in de wijk om met behulp van deze feedback een gemeentelijke (toekomst)visie te kunnen ontwikkelen.

Bij mijn weten is er in 2011 voor het laatst door wijkorganisatie BORO onderzoek in de wijk gedaan waarop destijds honderden reacties zijn gekomen: maar liefst 95 procent was destijds tegen sloop van de Teresiakerk en voor herbestemming (zie bijlage 3).

Communicatie en participatie?

Op 5 oktober heeft een x?x- aantal buurtbewoners (onduidelijk wie en hoeveel huishoudens) een brief met kenmerk DPZ/2018.2320 ontvangen met een uitnodiging voor een inloopavond Apeldoornselaan 240-242 op 10 oktober. Afgezien van de zeer korte aankondiging vijf dagen voorafgaand en het tijdstip tussen 18 en 20 uur was ook de inhoud van de brief niet bepaald uitnodigend van aard. Deze inloopavond vond plaats in een kleine ruimte achterin wijkcentrum Escampade. Ik heb in mijn (werkzame) leven meermaals de meest prachtige presentaties van sloop- en nieuwbouwprojecten bijgewoond (zoals De Nieuwe Beeklaan bijvoorbeeld), maar de ‘presentatie’ van de plannen op 10 oktober was ronduit een schertsvertoning. Er stond een aantal niet nader geduide tekeningen en schetsen op schildersezels en er viel een kleine maquette van het nieuwbouwplan in wit piepschuim (o.i.d. zonder kleurgebruik of afgewerkt met materialen, zonder straatnamen, e.d.) te bekijken. Er was tijdens de inloopavond geen sprankje trots te bespeuren, niet vanuit de projectontwikkelaar en de architect, noch vanuit de gemeentelijke vertegenwoordigers. Er was geen ‘gelikte’ 3D-presentatie, geen laptop, geen beamer, niets. Vragen van betrokkenen konden ter plaatse niet tot nauwelijks worden beantwoord. Bezoekers voelden zich niet bepaald welkom geheten en verlieten de ruimte dan ook weer snel.

Voorafgaand aan de vorige inloopavond in oktober 2016 was door vele betrokkenen protest aangetekend tegen het concept ‘inloopavond’. Tijdens deze avond in 2016 is door de projectleider van de gemeente Den Haag toegezegd dat er “binnenkort” een informatiebijeenkomst met een plenaire presentatie zou worden gehouden. Het antwoord op de vraag waarom er twee jaar(!) later – ondanks haar toezegging in 2016 – wederom voor het zeer ongewenste concept ‘inloopavond’ is gekozen, werd op 10 oktober door de projectleider de zwarte piet toebedeeld aan projectontwikkelaar Floris van Wissen van Kavel BV, die op zijn beurt even later de schuld hiervoor gaf aan de gemeente. Feit is in ieder geval dat dit in ieder geval niet de keuze was van betrokkenen.

In 2016 hebben een aantal buurtbewoners de werkgroep Nieuw Hart voor de Wijk opgericht om op te komen voor de belangen van betrokkenen en de toekomst van de wijk. In 2017 heb ik projectleider Shirley van Leeuwen zeker vier keer een e-mail gestuurd (o.a. op 23-1, 28-3, 11-5 en 19-11 met vragen, verzoeken om voortgangsrapportages, uitleg van vergunningstrajecten, inbreng/participatie vanuit de wijk; hierop zijn niet tot nauwelijks inhoudelijke reacties van haar gekomen). Bijna een jaar lang, tot eind september 2018, bleef het helemaal stil vanuit de gemeente totdat ik maar weer eens spontaan het initiatief nam en me per e-mail bij de projectleider meldde. ‘En passant’ werd ik door haar van de inloopavond op 10 oktober jl. op de hoogte gebracht. Omdat ook hierover weer de communicatie uiterst moeizaam ging en ik me daarbij ernstig misleid voelde, heb ik haar op 5 oktober een e-mail gestuurd waaruit jarenlange voortdurende frustratie naar boven komt. Zie bijlage 4: Re: Verslag Teresiakerk 21 november 2016.docx

Ook van de diverse zittingen van de Welstandscommissie ben ik – ondanks herhaaldelijke verzoeken – niet voorafgaand geïnformeerd en mogelijk ook nog andere trajecten waarop input/zienswijzen vanuit betrokkenen geleverd kan worden. (Desgewenst kan ik u ter onderbouwing van het bovenstaande diverse e-mailcorrespondenties doen toekomen.)

Als ik de richtlijnen van de gemeente Den Haag goed begrijp, zoals o.a. te lezen is in ‘communicatietips buren’ en ‘communicatietips verbouwen’ op uw website, is de communicatie met betrokkenen verre van (procedureel) correct verlopen, laat staan dat er van enige vorm van participatie sprake is (geweest).

Voortgang

  • Op 19 oktober hebben enkele belanghebbenden een gesprek gehad met (stadsdeel)wethouder Richard de Mos. Zij spraken o.a. over de ingediende omgevingsvergunning, hun zorgen hieromtrent, de verstrekkende gevolgen hiervan voor de wijk, de slechte communicatie naar betrokkenen, de toekomstige extra verkeersoverlast, het belang van een maatschappelijk kloppend hart van de wijk, etc. De wethouder bleek niet (goed) op de hoogte. Vragen en opmerkingen zijn genoteerd door o.a. de aanwezige bestuursadviseur. Hij zou op korte termijn een terugkoppeling geven. Op 28 oktober heb ik hem een e-mail met een reminder hiervan gestuurd. Helaas hebben we tot dusver nog geen reactie ontvangen.
  • Sinds kort kunnen stukken die ter inzage liggen geanonimiseerd digitaal worden toegestuurd, zo werd ons verteld tijdens de inzage in de stukken op het stadhuis op 26 oktober jl. Dit bleek op 22 oktober bij de gemeente intern te zijn gecommuniceerd. Wij waren hier echter helaas niet van op de hoogte gebracht door onze contactpersonen mbt de Teresiakerk bij de gemeente. We hebben een middag doorgebracht op het Informatiecentrum aan het Spui, maar werden echter niet veel wijzer, met name door een gebrek aan overzichtelijkheid in de stukken, de enorme hoeveelheid hiervan, het gebruik van afkortingen en het algehele taalgebruik (een voorbeeld: het woord “zoomwinkel” komt veelvuldig voor; dit woord bestaat echter niet in de Nederlandse taal). De hulpvaardige medewerker van het Informatiecentrum heeft die middag telefonisch en per e-mail contact opgenomen met de betreffende dso-afdeling aan de Leyweg om ons de stukken digitaal te doen toekomen en ons te voorzien van een nadere uitleg. Via een zogenaamde beveiligde verbinding zouden de stukken z.s.m. aan ons worden toegestuurd, zo werd haar toegezegd.
  • Door de wijze van (niet)communiceren en de vele vragen en onduidelijkheden die er bij betrokkenen leven, heb ik samen met een andere belanghebbende op 26 oktober jl. een WOB-verzoek ingediend mbt het bovenstaande kenmerk. De ontvangstbevestiging van de gemeente Den Haag met kenmerk WOB/2018.252 hebben wij op 30 oktober per post ontvangen.
  • v.m. het verstrijken van de deadline van 6 november om zienswijzen in te dienen heb ik me op 29 oktober ook zelf per e-mail gericht aan de afdeling oloaanvraag@denhaag.nl. Ondanks herhaaldelijk verzoek heb ik tot dusver de stukken niet gekregen en ook geen antwoorden op een aantal vragen die m.i. eenvoudig te beantwoorden zouden moeten zijn c.q. de antwoorden hiervan zouden allang bekend moeten zijn.

Vorige week en in het weekend van 3-4 november heeft een aantal betrokkenen in hun vrije tijd de moeite genomen om inderhaast een enquête op te stellen, een handtekeningenactie op touw te zetten, een petitie te starten, betrokkenen persoonlijk te informeren, e.d. Binnen een aantal dagen tijd zijn zo’n 300 handtekeningen tegen sloop ingezameld.

Uit de tot dusver afgenomen enquêtes komt het volgende beeld naar voren:

  • Van de 37 ondervraagden blijken 29 personen niet op de hoogte te zijn wat de sloop- en nieuwbouwplannen precies inhouden (de overige 8 zijn wel geïnformeerd, maar alleen globaal op de hoogte)
  • Slechts 1 van de ondervraagden wist dat tot 6 november een mening hierover bij de gemeente kan worden ingediend (de overige 36 zijn van wettelijke procedures en termijnen niet op de hoogte)
  • Wat de ideeën, wensen en behoeften bij de ontwikkeling van het nieuwe Hart van de Wijk betreft: Bijna de helft van de ondervraagden ziet graag een Grand café, een lunchroom, een ontmoetingsplek terug. Veel benoemd worden kinderactiviteiten, activiteiten voor ouderen, woningen in de kerk, werkplekken voor jonge ondernemers, bewonersbijeenkomsten, iets om eenzaamheid tegen te gaan, activiteiten voor ouderen, combinatie van religieuze en sociale activiteiten.
  • Geen van de ondervraagden antwoordde “supermarkt” op de vraag: ‘Wat mist u aan winkelaanbod in de wijk?’ Wel genoemd werden bijv.: lekkere bakker, schoenenwinkel, lingeriezaak, (kantoor)boekhandel. Ongeveer een derde antwoordde: “niets”.

Pas zeer recent ben ik op de hoogte dat er in 2011 uitgewerkte plannen voor behoud van de kerk zijn gepresenteerd aan betrokkenen. Op maandag 5 november jl. heb ik hierover contact gehad met het betreffende bureau: DAVL Studio https://davlstudio.com Vandaag heb ik dit plan toegestuurd gekregen en met toestemming van DAVL Studio stuur ik dit hierbij aan u door. Er is destijds een passend initiatief ingediend om de Teresiakerk te transformeren naar een bijzonder gebouw met een gemengde bestemming. Destijds ontbraken vanwege de economische crisis echter de financiële middelen. M.i. is dit een prachtig ontwerp met visie dat bovendien aansluit bij de behoeften in de wijk en past bij de grootstedelijke visie van de gemeente Den Haag. “DAVL Studio zou uiteraard bereid zijn om dit alternatief voor een commerciële partij verder uit te werken,” aldus ir. Felipe L. Fernández Córdoba van DAVL Studio in zijn e-mail van vanmiddag. Graag verwijs ik naar bijlage 5: DAVL Studio_Theresiatoren

Al met al zijn er in deze brief m.i. ruim voldoende aanknopingspunten om de omgevingsvergunning niet te verlenen en eerst uitvoerig onderzoek te laten verrichten naar de (communicatieve) gang van zaken m.b.t. deze aanvraag, de uitkomsten nav het WOB-verzoek af te wachten en een gedegen onderzoek te gelasten naar de behoeften in de wijk. Voorts wil ik u vriendelijk verzoeken om het plan van DAVL Studio anno 2018 een kans van slagen te geven.

Ik zie graag z.s.m. de gemeentelijke (toekomst)visie van de wijk Rustenburg-Oostbroek tegemoet, als ook beantwoording van de vragen (zie o.a. de nog openstaande vragen in de bijgevoegde e-mails).

Overzicht van bijgevoegde bijlagen bij deze brief:

  • Recente e-mailcorrespondentie met de bij dit project betrokken senior projectinspecteur met onderwerp “Re: Publicatie 201607090 Apeldoornselaan 242” van vrijdag 2 november jl. (Nb. Hierop is ten tijde van het schrijven van deze brief, 6 november in de avond nog steeds geen reactie gevolgd.)
  • Recente e-mailcorrespondentie met oloaanvraag@denhaag.nl (DSO, Vergunningen en Toezicht) met als onderwerp: “FW: uitleg en stukken 201607090” van 28 oktober (incl. herinneringen hiervan op 30 oktober en 1 november) jl.
  • “september 2011 artikel BORO herbestemming Teresiakerk.pdf”
  • Re: Verslag Teresiakerk 21 november 2016.docx
  • DAVL Studio_Theresiatoren

Zienswijze nr 1:

Zienswijze plan Theresiatoren/afbraak Theresiakerk – d.d. 7 november 2018

Betreffende publicatie in de Staatscourant kenmerk nr. 201607090

Toen ik afgelopen voorjaar mijn huidige woning in Rustenburg-Oostbroek betrok, wist ik al dat de kerk dicht bij mijn huis op de nominatie stond om afgebroken te worden. Als nieuweling in Den Haag had ik mij tevoren verdiept in de wijk die mij aantrok vanwege de prettige sfeer (aardige, sociale, hardwerkende bewoners, ‘geen kapsones’) en de mooie architectuur in Berlage-stijl. Ik las ergens dat de wijk een 30 jaar geleden wat vervallen was geraakt, wat de gemeente toen tot sloop-en-nieuwbouwplannen bracht. Deze ingreep in de originele bebouwing bleek echter niet nodig toen bewoners en gemeente erin slaagden om gezamenlijk plannen te maken om het onderhoud van de huizen en de gemeenschappelijke ruimten in de wijk te verbeteren. Veel huurhuizen gingen in de verkoop en woningen werden gerenoveerd. Helaas zijn hier en daar details van het oorspronkelijk aanzicht, zoals glas-in-lood ramen, verdwenen, maar in zijn geheel heeft de wijk niet veel van zijn originele sfeer verloren. Nu staat de Theresiakerk op een zelfde soort kruispunt, al is het in haar geval niet gelukt om gezamenlijke plannen te maken om de kerk te behouden.

De bevolkingssamenstelling is in de 90 jaar dat de wijk staat voortdurend veranderd, al toont zij ongetwijfeld ook veel overeenkomsten met hoe de begintijd geweest moet zijn. Het is nog steeds een wijk van opbouw, van emancipatie, van harde werkers – alleen zijn die niet meer in te delen in protestanten, katholieken, enkele joden en socialisten, maar in een waaier van cultureel en religieus verschillende groepen. Om mijn nieuwe omgeving te leren kennen maak ik bijna dagelijks lange wandelingen door de mij omringende wijken. Steeds weer verrassen mij de overal verscholen gebedshuizen – in oude schoolgebouwen, verenigingsgebouwen, of gewoon in woonhuizen. Hindoes, moslims van diverse gezindten, katholieken, evangelische gelovigen en overige religieuze groepen, komen in diverse gewijde ruimtes bijeen om kracht te vinden met elkaar.

De diversiteit van de wijk, haar kracht, bleek ook haar kwetsbaarheid, begreep ik, toen ik las dat de Theresiakerk moet verdwijnen omdat er in de wijk geen gedeeld draagvlak bleek voor een nieuwe bestemming van het gebouw. Wat jammer dacht ik. De kerk vertegenwoordigt de ‘Nieuwe Haagse school’ – een stijl waarin de hele wijk in de jaren ’20 en ’30 is neergezet, en waarvoor onze stad onder architectuurliefhebbers bekend is. Zij vormt daarmee een integraal onderdeel van het gehele oorspronkelijke bebouwingsplan. Van binnen (natuurlijk liep ik binnen, tijdens de opening van de kringloopwinkel,

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

om te kijken waar ik afscheid van zou moeten nemen) is de kerk verrassend mooi – een stijlvoorbeeld van de jaren van opbouw en uitbreiding waarin ze tot stand kwam. Sober, helder, eerlijk hout van het gewelfde dak, mooie lichtinval door de gebrandschilderde ramen. Wat zonde, dacht ik. De kerk ziet er nog degelijk uit. Niet vervallen. Natuurlijk is er onderhoud nodig als je hem weer zou gaan gebruiken, maar de structuur staat nog net zo goed als in het begin. Geen grote lekkages, geen scheuren. Een plek, heel en ruim, die de bewoners van de wijk een plaats van rust en bezinning zou kunnen bieden. Helaas, dacht ik, alles is al besloten.

Totdat ik op de voorlichtingsavond op 10 oktober jongstleden hoorde dat de verkoop van de kerk nog afhankelijk is van de goedkeuring van de plannen. Heel even kreeg ik een flintertje hoop. Is er nog een mogelijkheid om de kerk te redden…? Ik weet dat gemeenten hier en daar aan het terugkomen zijn van het slopen van kerken, als er maar goede plannen voor herbestemming gemaakt kunnen worden. Ik las dat dit ook bij de diverse kerken in de buurt heel zorgvuldig door de gemeente is afgewogen.

Een keer weg is voor altijd weg…

Een punt van schoonheid, rust en ruimte moet in dit geval plaats maken voor meer winkelend publiek en bewoners – meer auto’s, vrachtwagens, meer drukte, de bezigheid van handel en wandel – ook belangrijk, maar dat is er al in ruime mate! De kerk biedt juist een tegenwicht tegen al die beweging en drukte. Daarbij komt dat de omgeving van het winkelgebied intensief bewoond is in originele, niet geluids-geïsoleerde huizen. Wijkbewoners werken hard of worstelen alleen, of in hun gezin, met dagelijkse zorgen. Een plek van stilte en samenzijn is niet overbodig, en dan zo’n mooie plek die er al staat…

Alleen: wie moet dan de kosten dragen, nu de traditionele katholieke kerkbezoekers te klein in getal zijn geworden? Zouden religieuze gemeenschappen de kerk niet kunnen delen? Moslims, christenen, hindoes, en anderen – waarom niet? Het is misschien niet makkelijk, maar noodzakelijk om kwaliteit van samenleven te behouden en nieuw te vormen. Als ik durf te dromen, dan stel ik me voor dat de bewoners van deze bijzondere wijk nog meer gaan samenleven dan ze al doen. Zich bewust bezig houden met wat hen soms scheidt en hoe dat te overwinnen. Dat religieuze gemeenschappen ‘out of the box’ durven te denken, inzake gewijde ruimtes, eigen budgetten, geven en nemen, om gezamenlijk deze kerk te gebruiken.

Misschien moeilijk, maar waarom niet mogelijk? Misschien nooit eerder vertoond, maar we leven in veranderende tijden. De riante pastorie van de Theresiakerk zou – opgeknapt – een aantal goed betalende kantoren kunnen herbergen (financieel adviesbureaus, advocaten) om de basis van onderhoud en exploitatie te kunnen opbrengen. De vele timmer, aannemers en onderhoudsbedrijven in de wijk zouden om een bijdrage in de vorm van onderhoudswerk tegen gereduceerd tarief gevraagd kunnen worden – als sponsors van een unieke plek. Iets om samen trots op te zijn. Vrijwilligers van verschillende gemeenschappen zouden samen voor schoonhouden en inrichten van de kerk kunnen zorgen. Bezoekers zouden de lopende kosten opbrengen.

Belangrijkste: er zou een onafhankelijke stichting/bestuur moeten komen die/dat verschillende religieuze gemeenschappen bij elkaar brengt, om samen de voorwaarden te bespreken en vast te leggen waaronder de kerk door verschillende religieuze groepen gebruikt kan worden. Sommige van die groepen kunnen dan een onderdak vinden in een heel mooie ruimte. Deze zou zelf ontdaan moeten worden van specifiek christelijke symbolen, en wijding van de ruimte zou ‘mobiel’ (per dienst) mogelijk gemaakt moeten worden. Of men zou er niet specifiek gewijde bijeenkomsten (gebedsbijeenkomsten, lezingen, muzikale of studiebijeenkomsten) moeten houden – waarbij het gedeelde bestuur waakt voor de eendracht en een op toekomstige blijvende saamhorigheid gerichte sfeer waar het gebruik van de kerk een rol in zou kunnen spelen. Ik droom… maar als de gemeente – na jaren van (begrijp ik) niet altijd makkelijk verlopende ontwikkelingen rond de kerk – zou willen overwegen om ruimte te willen geven aan een uniek project, dat Rustenburg-Oostbroek op de kaart zou zetten als intercultureel en interreligieus voorbeeld in onze nieuwe diverse samenleving, dan zouden verschillende mensen uit de wijk en van daarbuiten daar ongetwijfeld hun vrije tijd aan willen besteden! Religieuze en niet-religieuze buurtbewoners zouden betrokken kunnen worden bij het in stand houden van een interreligieuze ruimte voor het mogelijk maken van bezinning en onderlinge betrokkenheid – een plek met een uitstraling van schoonheid en rust in een bijzondere diverse wijk. Een droom, maar geen onzinnige…

Dank voor het in overweging willen nemen van mijn zienswijze.

Opmerking achteraf: ik ben in deze zienswijze bewust niet ingegaan op kritische noten bij de huidige plannen voor de Teresiatoren, al zijn die zeker op zinnige wijze te maken, zoals onder andere door mede-buurtbewoner Sytze Ferwerda. De grote zorgen over verkeersstromen, geluidsoverlast, waardedaling van woningen, en nog meer zaken die bij de huidige plannen te noemen zijn deel ik. Het was echter mijn bedoeling om toch nog een keer voor te stellen (hopelijk enigszins overtuigend) wat het zou kunnen betekenen om de kerk tóch, alsnog, te behouden.